Λουλού, Ρενάτα και Κοκκινούλα

Ιστορίες από το δρόμο

Λουλού, Ρενάτα και Κοκκινούλα

“Δεν φτάνει που κοιμάμαι στο κρύο, δεν μπορώ να ηρεμήσω κιόλας...”, σκεφτόταν η Λουλού καθώς προσπαθούσε να βολευτεί στο νωπό τσιμεντένιο πεζούλι. Λίγο πιο δίπλα η Ρενάτα προσπαθούσε να κάνει το ίδιο. Από την ώρα που ξεκίνησε η ιστορία με τα σκυλιά, αναγκάζονταν να κοιμούνται πάνω στον ψηλό τοίχο για να είναι ασφαλείς, αν εμφανιστούν τα σκυλιά την ώρα που κοιμούνται. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι είναι εκτεθειμένες στο κρύο και στον αέρα.
Η Λουλού προσπάθησε να κοιμηθεί, αλλά στο μυαλό της έρχονταν διαρκώς εικόνες της Κοκκινούλας, που της επιτέθηκαν τα σκυλιά πριν 10 μέρες. Αν και πονηρή και ευκίνητη, ήταν καινούρια στο στέκι τους και δεν ήξερε την κατάσταση. Τα δύο σκυλιά εμφανίστηκαν από το πουθενά και την άρπαξαν. Μόνο από καθαρή τύχη κατάφερε να ξεφύγει, με ένα όμως πόδι λιγότερο.
Η Λουλού ανατρίχιασε σκεπτόμενη το θέαμα αυτό: το κόκαλο να φαίνεται, η πληγή να έχει γεμίσει λάσπες και τις επόμενες μέρες σκουλήκια...
Ευτυχώς ήρθε η κυρία Αλέκα που τις ταϊζει κάθε βράδυ και κατάφερε να την πιάσει. Η καημένη η Κοκκινούλα είχε τρομάξει πολύ και δεν ήξερε ότι η κυρία Αλέκα τις αγαπάει και τις φροντίζει. Έλειπε αρκετές μέρες ήδη και η Λουλού ήλπιζε να ήταν στο γιατρό και να ήταν καλά.
Ούτε ήθελε να σκεφτεί πώς θα αντιμετώπιζε τη ζωή με ένα πόδι λιγότερο στο μέρος αυτό. Ήδη είχε γλιτώσει από καθαρή τύχη από τα σκυλιά αρκετές φορές. Θα ήταν εξίσου τυχερή με τρία πόδια; Ή άρρωστη;
Τελικά μπορεί να ήταν λάθος που εκείνη η γυναίκα τη μετακίνησε από εκεί που ζούσε πριν. Ναι, εκείνος ο χώρος που γεννήθηκε και μεγάλωσε ήταν χειρότερος, ζούσε και κοιμόταν κυριολεκτικά πάνω στο πεζοδρόμιο και σχεδόν στο δρόμο, αλλά τουλάχιστον δεν υπήρχε αυτός ο καθημερινός εφιάλτης. Σχεδόν αποφάσισε να δοκιμάσει να γυρίσει πίσω. Θα το είχε κάνει ήδη αν δεν φοβόταν τόσο το δρόμο και τα αυτοκίνητα. Από αμάξι πέθανε η μητέρα της, από αμάξι και τα περισσότερα αδερφάκια της.
Εκείνη τη στιγμή η Ρενάτα σηκώθηκε και ήρθε να κολλήσει την πλάτη της στη Λουλού. Είχε και υγρασία και ειδικά η Ρενάτα δεν τα πήγαινε καλά με το κρύο. Είχε μεγαλώσει σε σπίτι η δύστυχη, είχε μάθει διαφορετικά και για αυτήν τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα. Την παράτησαν εκεί όταν η κυρία με την οποία ζούσε πέθανε και η κόρη της δεν την ήθελε. Την έβγαλε στο δρόμο, κοντά ευτυχώς στο στέκι τους, και αυτή βρήκε καταφύγιο εκεί. Ήταν θαύμα που τα είχε καταφέρει τόσο καλά μέχρι τώρα.
Για κάποιους μήνες τα πράματα ήταν ήσυχα, μέχρι που ξεκίνησε η ιστορία με τα σκυλιά. Όχι κάθε βράδυ αλλά αρκετές φορές την εβδομάδα αυτά πήδαγαν τη μάντρα του σπιτιού, για να βγουν στο δρόμο. Αγαπημένο τους παιχνίδι να κυνηγάνε τις γάτες και να τις κομματιάζουν, όταν τις πιάσουν. Άκουσε την κυρία Αλέκα να λέει ότι έκανε καταγγελία στην αστυνομία και ότι ο ιδιοκτήτης είπε ότι θα τα προσέχει πιο πολύ, αλλά πολύ γρήγορα ξεκίνησαν τα ίδια.
Η Ρενάτα σαν να κατάλαβε τις ανησυχίες της γύρισε και την κοίταξε για λίγο με μισόκλειστα μάτια σαν να της έλεγε: “Πρέπει να είμαστε αισιόδοξες και να κάνουμε υπομονή και θα επιβιώσουμε. Δεν έχουμε κι άλλη επιλογή.”
“Πράγματι, δεν έχουμε άλλη επιλογή...” σκέφτηκε με πικρία η Λουλού και έκλεισε τα μάτια για να προσπαθήσει να κοιμηθεί.

Αν θέλετε να δώσετε στη Λουλού, στη Ρενάτα και στην Κοκκινούλα μια ευκαιρία για να ζήσουν ευτυχισμένες, επικοινωνήστε με το 6938117816, adespotakia@gmail.com
Είναι όλες τους στειρωμένες.

ΥΓ. Η Κοκκινούλα είναι μια αξιολάτρευτη νεαρή κυρία. Το πόδι της χειρουργήθηκε αλλά πλέον με τρία πόδια δεν θα επιβιώσει στο δρόμο.