editorial

Σεπτέµβρης 1996
Σε ένα µικρό διαµερισµατάκι στη Μιχαλακοπούλου, µε
κούτες κλειστές ανάµεσα σε γλάστρες και βιβλία, ακούω
µουσική και βλέπω το ξηµέρωµα...
Ένας χοντρός γάτος από το απέναντι µπαλκόνι βγαίνει
περιχαρής και κοιτάζει τον ουρανό, η Λήθη, η πρώτη µου
γάτα, κάνει το ίδιο. Για λίγα λεπτά, τα 2 γατιά µένουν
ακίνητα, χαιρετούν την ανατολή κι επιστρέφουν στα στριµω-
χτά διαµερίσµατα για να κερδίσουν ύπνο και χουρχουρητά.

Πίστεψα πως έτυχε και δεν έδωσα σηµασία, αν και
εκστασιάστηκα από την τελετή χαιρετισµού της ανατολής.

Έκτοτε, όποτε ξενυχτούσα λόγω εφηβικών ανησυχιών,
παρατηρούσα πως τα δυο γατιά εξακολουθούσαν να
κάνουν το ίδιο.

Κάθε ξηµέρωµα, καλωσόριζαν την καινούρια µέρα που θα
ερχόταν, ανεξάρτητα τι είχε προηγηθεί την προηγούµενη.

Λένε πως οι γάτες δεν έχουν µνήµη: δεν ισχύει.
Απλά αποφασίζουν να ζουν την κάθε µέρα χωρίς το βάρος
της προηγούµενης.